7.08.2011

Mutfak Penceresindeki Huzur


Karanlık bir mutfağın penceresinden bir direk lambasının ışığını izliyorum…
Ne zaman kendimle konuşmak istesem hep kendimi camın önünde o loşluğa bakarken buluyorum/buluyordum. Hele de kışın dondurucu soğuğunda… Bazen yağmurlu bir manzara bazen de kar tanelerinin uçuşan ve hep göz kamaştıran o beyazlığında. Kendine kalmak bir devrim tadında… Ne zaman kendime kalsam büyük kararlar veriyorum. Yüzümün pencereden yansıyan aksiyle yüzleşiyorum. Velhasıl insan kaçamayınca kendinden yüzleşmeler kimselere söylenmediği kadar acımasızca oluyor. Her zaman böyle mi peki? Hayır! Ben ne zaman karanlık bir pencereden loş bir ışığa baksam arındığımı hissediyorum. Ne zaman gecenin bir vakti o pencereden dışarı baksam huzur doluyor içim.

Seviyormuşum bir vakit yalnızlığı. Şimdilerde mutfak penceremden bir direk lambası bile göremiyorum. Evler dip dibe. Yakışıksız gövdeleriyle masum manzaramı katletmekte… Kendime kalmak manzarasız olmuyor(du). Şimdilerde ise sadece beyaz kâğıtlarda buluyorum kendimi. O eski, karanlık içinde loş ışıktan ilham alma devrim, sanırım yakışıksız binalar yüzünden bitti… Beyaz kâğıtta insan kendini nasıl buluru anlatmayacağım tabiî ki… Siz bilirsiniz kâğıdın ilham veren kokusunu ve bir kalemin elde bıraktığı derin manayı… Ama ben derim ki varsa imkânınız gecenin bir vakti pencereden, bir direk lambasının loş ışığında kendinizi dinleyin.

Bununla  Okuyun huzur veren bir müzik...

6 yorum:

  1. kendiyle başbaşa olmak hepimizin ihtiyacı .ama kendini ağırca suçlamayı herkesin yapacağını sanmıyorum.insanlar bunu yapmamak için belki de aşırı şiddete meyilleniyor.

    YanıtlaSil
  2. modern zamanlarda yaşıyoruz ve böyle tasvir edilen vakitlerin ilham veren manzaraları yoktur maalesef. hem kalem kağıt da eskide kalmış en son aldığım duyumlara göre. artık kağıt out, word belgesi in. ah aaahh! fotoğraf da yazı da çok güzel :)

    YanıtlaSil
  3. neval;

    Ben severim muhasebe yapmayı ve yapamayanların arınamadığına inananlardanım...

    YanıtlaSil
  4. mefisto;

    Modern zaman eskitmez yine güzel bir manzara eskilerde kalmış o insanlara ne kadar ilham olmuşsa bize de o kadar ilham olabilir. Ve bir kağıttan aldığım ilhamı word sayfasında direkt yazarken hiç alamadım ben... Önce deftere yazar sonra worde aktarır ordanda buraya kopyalarım. Hem ilhamın nerde ne zaman geleceği bellisiz bazen kalkar gece yazarım bazen sabah gözümü açar açmaz bazense zorlarım ama hiçbirşey çıkmaz.. Yani her daim bir word mümkün değil bence:)

    Bir mektubun verdiğini bir mailin verememesi gibi...


    Sevgiler..

    YanıtlaSil
  5. Tamam dediğini ypacağız. bakalım nasıl olacak.

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)