9.12.2011

Çocuğa Çocuk Teslim Etmek...


Sevgili anne,
Hani hatırlıyor musun ben beş yaşlarında iken  doğan erkek kardeşimi kucağıma alabilmek için nasılda çırpınırdım. Sen bir şey olur diye vermek istemezdin. Bende bir şey olmasın diye zamanla almaktan vazgeçmiştim. Ben ilk okula başladığım dönem o da artık düzenli öğle uykusuna yatan, yarım yamalak konuşan, beşiğinden ayağı kalkan bir gelişim sürecindeydi.Yaz tatili girmişti ve bütün yaz onu öğle uykusuna ben yatırmıştım. Yaz bir çocuk için geç kalkmak, rahat kahvaltı etmek ve dışarıda oynamaktan başka ne ifade edebilirdi ki! Ben kardeşimi sevmek istiyordum ama onun sorumluluğunu periyodik olarak üstüme almak istemiyordum. Zaten olması gerekende bu değildi. Kardeşim çok yaramazdı. Annem her öğle vakti yan komşumuz olan anneanneme gider kardeşimi uyutma görevini de bana verirdi. Yaramaz kardeşimi uyutmak saatlerimi alırdı. Sallanan beşiğinde onu saatlerce sallayıp bildiğim bütün şarkıları söylerdim o uyurdu bende sessizce dışarıya çıkardım nihayetinde... Kimi zaman oyun oynamak için çok geç kalmış olurdum. Bu durumdan zaman zaman hiç hoşlanmazdım. Yine böyle günlerden bir gün annem anneannemde ben ise beşiğin başında kardeşimi sallarken bunun uyumayası tuttu. Ben başladığım işi muhakkak bitirirdim. Sanırım o yüzden bu kadar azmettim uyumak istemediği halde onu uyutmak için. O inat ben inat vakit geçiyor oyun saatimin içine etti bende sinirler tavan. O sinirle beşiği duvarlara çarpa çarpa deli gibi salladım. Annem sesi duyup eve gelmese belki de zarar verirdim. Mama yedirdim olmadı, ninni söyledim olmadı, sevdim olmadı vakitte geçince sabır falan kalmamış bende. Kasten bilerek özellikle kötü davrandım ama zarar vermek değildi amacım. Annem o günden sonra onu uyutmam için hiç bana sorumluluk yüklemedi. Çocuklara bazen çocuk olduğunu unutarak sen abisin sen ablasın diyerek yaşından büyük sorumluluklar yükleriz. O çocuk mu istedi bir kardeşi daha olsun? Hatta bir çok kardeşi olsun! Onların istediği sadece yalnızlığını paylaşıcak evde kendinden küçük bir ferdin olması... Yoksa hangi çocuk ister daha ilkokulu bitmeden abla olduğu için alt değiştirmeyi, mama yedirmeyi, ayağında uyutmayı, ağladığında susturmayı... Abi olduğu için en sevdiği oyuncağından vazgeçmeyi, ilginin en çoğu ona verilirken büyük gibi olgunca davranmaya çalışmayı... Çocuklar bunu istemez ki...

Bazen görüyorum bebek annenin kucağında, bebek çantası çocuğun kolunda gidiyorlar zor bela... Altında ezim ezim eziliyor yavrucak. Dönüp diyorsun ki anne hangi birini taşısın, sonra dönüp çocuğun yerine koyuyorsun kendini o bu kadar yük taşırken kardeşini nasıl sevsin! Tek anne çocuk ilişkisini eleştirmiyorum bazı babalarda varki hayrete sokuyorlar beni. Hala toplumumuzda eşinden yedi metre önde eli boş giden arkasında kucağında çocuk diğerininde elinden tutmuş peşine yetişmeye çalışan hanımlar var... Ne babalık ama! Sonra zaman gelir çocuk büyür ve elini tutmayan baba yürekli bir evlat ister...

Yaşamın zorluğunda ve darlığında şartlar ne olursa olsun annenin işi herkesten zor ve önemlidir. Çocukların küçükken sağlıklı iletişim kurabilmeleri ailenin onları eşit sevmelerinden geçer. Büyük, küçüğün daha çok sevildiğine bir inanırsa  bunun tamiri çok zor olur bu ileriyi de etkiler. Çocuğun paylaşımcı ruhunun geliştirileceği dönemde sorumluluğun geliştirilmeye kalkışılması her zaman ters teper! Bunu çoğu zaman istemeden, farkında olmadan yapar anneler ama sonuç itibariyle bir çok anne muhakkak yapar!

Evin temizliği, çocuğun altı, yedirilecek maması bir çocuğun dert edindiği şeyler arasına giriyorsa orada bir sorun var demektir...

Bu da diğer blogtan (Büyümek(!) ) Tık tık..

Yazan: Amak-ı Hayal (Hayal Derinligi)

20 yorum:

  1. kesinlikle hem fikirim sizinle..çok güzel anlatmışsınız..

    YanıtlaSil
  2. ne güzel yazmışsın kalemine sağlık.Çok duygulandım okurken elimden geldiği kadar büyük oğluma sen abisin dememeye kardeşleri ile alakalı işler vermemeye çalışıyorum ancak yine de getir götür işleri ve kardeşlerinin dağıttığı oyuncakları ona toplatıyorum .Yazını okuduktan sonra daha dikkatli olmaya çalışacağım

    YanıtlaSil
  3. Gul/inn:

    Teşekkür ederim beğendiğinize sevindim..

    Sevgiler..

    YanıtlaSil
  4. Nilerk:

    Annelerinde işi zor kabul ediyorum ama işte maalesef çok dikkat etmek gerekiyor... Duyarlı bir annesin eminim sen ne yapıyorsan en iyisini yapıyorsun en azından buna açıksın...

    Beğendiğine çok sevindim...
    Sevgiler...

    YanıtlaSil
  5. aynen canım katılıyorum, bende küçük kardeşim ilkokulda çantamı beslemmemi hep abime taşırtırdım. :P

    YanıtlaSil
  6. KARDEŞİM, ÇOK GÜZEL YAZMIŞSIN.
    seninle kontakta olmak benim için gurur ve onurdur.

    YanıtlaSil
  7. Baba:

    Teşekkürler, sevgiler, saygılar ;)

    YanıtlaSil
  8. nasıl da güzel yazmışsın.. ben de çok gıcık olurum o lafa.. sen artık abisin, ablasın.. hayır o daha minicik ya.. geçen yeğenimle konuşurken geçi bu konu.. 5 yaşında ve 7 aylık 2 oğlu var.. teyze enes eymen doğunca birden büyük gelmeye başladı gözüme, öncesinde küçücük geliyordu dedi.. çocuklar arası dengeyi kurmak çok önemli.. çocuk daha kardeş kavramını yeni öğrenirken bir de başka sorumluluklar yüklemek çok yanlış..
    sevgiler..

    YanıtlaSil
  9. Sevgi:

    Kendimden yola çıkarak anlattım ama bende bir akrabamızı yakından gözleme şansına sahip olduğumdan böyle bir yazı yazdım. Yani aslında burda kendimi değil çok yakınımdaki insnalardan gözlemlediklerimi sentezledim... Benim annem hakikaten bazen dozunu aşmış ama bakıyorumda etraftaki insanlara kimsede maalesef annemden geri kalmamış...

    Böyle örnekler ne çok değil mi:(

    İşin kötüsü bunların bir çoğunu farketmeden yapıyor yada yapılıyor olması...

    Sevgilerimle...

    YanıtlaSil
  10. çok güzel anlatmışsınız gerçekten...benimde hep kafamı karıştırır,bazen anneye hak veririm.belki baba çok ilgisizdir ve biraz olsun yükünü alıyordur ilk çocuk diye..aklıma linet geldi,desperate housewifesdeki...

    ama doğru yol belli,herkes "zorlansa da" kendi işini yapmalı,çocuk çocukluğunu bilmeli,anne de anneliğini..

    YanıtlaSil
  11. Deren:

    Yük, eşler arasında hafifletilmeye çalışmalı şayet çocukda bundan nasibini alıyorsa evde bir kopukluk oluyor (gözle görülmesede)

    Paylaşımınız için teşekkür ederim ve beğendiğiniz için teşekkürler...

    YanıtlaSil
  12. Ayy ay canım ya benim ufak kardeşim doğduğunda 11 yaşındaydım üzerine annemin elinde koskocaman bir çıban çıkması nedeniyle yeni doğan bir bebeğe aylarca ben baktım çocuk anne olarak:)düşün şimdi ki hazır bezlerde yok çok yıkadım soğuk sularla k..lı bezlerini:)sonraki aylarda da zaten çok zaman ben büyüttüm kardeşimi hatta birinde o zaman 2 yaşlarında kardeşim,annemler gitti bir yere akşama kadar gelmeyecek çocuğum bende! oyuna daldık oynuyoruz bütün gün çocuğa kahvaltıdan başka bir şey vermedim ama hiç demedi ki benim karnım aç diye!bol bol uyudu akşama kadar açlıktanmış meğer!akşam 8 gibi falan geldi annemler soruyorlar ne yaptınız yedirdin içirdinmi vs.yok dedim anneme, hiç ben açım demedi ki bende acıkmadı diye vermedim yemek:))Yavrum bütün akşam yedikçe yiyor yedikçe yiyor zavallıcık doymak bilmedi hiç.Tabi nasıl yerleştiyse bana ben açsam herkesi aç,üşürsem herkesi üşüyor sanıyorum.
    Bir kız kardeşim daha var o da 1 yaş küçük benden ikisine de ben bakıyorum yalnız:)hala içim titrer aklıma geldikçe çocuğu aç bıraktım diye..Şimdi kardeşim26 yaşında bir şey yaptı mı bak ben senin bezlerini yıkadım altını değiştirdim yemek yedirdim hakkımı helal etmem diyebiliyorum:))))

    YanıtlaSil
  13. Dürr-i Yekta ya bir aferimde benden, bende hep çanta taşıyan olduğumdan :))

    YanıtlaSil
  14. Merhaba:)
    Yazını bugün dersteyken telefondan okudum ve tabi yorum bırakamadım. Harika bir konuya değinmişsin ve çok teşekkür ediyorum çünkü bu konuda belki farkında olmadan yapabileceğim hataların önüne geçmiş oldun. Anlattığın kadar ağır şeyler yüklemezdim büyüğe tabi yaş farkları da az olacak ama yine de dikkat etmeli böyle şeylere.
    Sevgiler.

    YanıtlaSil
  15. Zeynep:

    Kıyamam sen resmen annelik yapmışsın yaa...
    Bunu bazen bende küçük kardeşime diyebiliyorum. Bende çok herşeylerine koşturdum ama senin kadar değil...

    Maşallah.. sen olmasan annen ne yaparmış çok merak ediyorum...acaba bu durumun kıymeti bilebildimi...

    Paylaştığın için teşekkürler canım:)

    YanıtlaSil
  16. Zeynep:

    Ayrıca küçük bir çocuğun çocuğun açlığını tokluğunu düşünememesi çok çok doğal hiç için falan sızlamasın.. bırak annenin içi sızlasın...:P Onun hatası

    YanıtlaSil
  17. Ben kızımın delisiyim:

    Ne mutlu bana yazımı dersten telefonla okuyan bile var:)

    Seni görmek güzel...

    Sevgiler...

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)