22.01.2012

Duydum Onu

Duydum onu,
Bu eve ait hissetmiyorum kendimi dedi. Umurumda değil hiç biri dedi. Bütün mutsuzluğuna şahit oldu duvarlar. Bütün bencilliğine de...

Bu evden gidersem tek giderim dedi. Saydım bütün "ben" ile başlayan cümlelerini... Ne kadar ben varsa o kadar sıyrılmıştı ve uzaklaşmıştı bizden. Gücendim...

İstedikleri olmayınca kötü ilan ederdi bizi. Onun kadar mutsuzduk ama o kadar çok ben diyordu ki bizim de mutsuzluğumuz olduklarını göremiyordu. Sofrada ola ki bir kaşık eksik olsa kendini dışlanmış hissediyordu. Bir tabak ola ki eksik konulsa kasten yapıldığını düşünüyordu. O bu evin fazlalığıydı güya çünkü o buna çok inanıyordu. Bu evin eşyaları onun değilmiş. Yastığı, yorganı, giysisi, çantası onun değilmiş. Bir su yatağından farklı kollara ayrılan cılız yollar gibiymişiz meğer. O cılız yollar büyümüş farklı kanallar oluşturmuş, sesi de gücü de gürleşmişti. Onun olmayanlar çoğaldıkça yansıttığı benimseyememe hissi evdeki herkese bulaşmıştı.  Cümleler uzuyor anlamsız hengameler içinde huzursuzluğa doğru yol alıyordu. Her ne biriktirmişse bizim suçumuz yoktu. Mutsuz çocuk olmakla mutsuz anne baba olmak arasında bir fark yoktu ki... Aynı mutsuzluğun havasını soluyanlar arasındaki götürüm gücü aynı. Sadece yaşlar farklı...

Biz büyüdükçe küçülmüş evimiz onu fark ettim. Küçülen sadece ev de değil; sevgi küçülmüş, paylaşım küçülmüş, sorumluluk küçülmüş. Bazı değerlerinde küçülmeyle paralel olarak büyüdüğünü fark ettim. Bencillik büyümüş, evdeki dağınıklık büyümüş, mutsuzluk büyümüş... Bize değer katacak hiçbir şey terazinin dengesini sağlayacak kadar ölçülü kalamamış. Konuşamamaya başlamışız. Tek taraflı konuşmalar çoğaldıkça evimizin çatısına anlam katan duygular su-i zan'a bulanmış.

Biliyordum ben bunları zaten. Bilmek üzse de, acıtsa da, kimselere bu düğümü anlatmasam da biliyordum. Bildiklerimi duymuş olmak aynı şey değilmiş meğer. Duymak hiç iyi bir şey değilmiş.

Bile bile Gücendim...

Amak-ı Hayal

16 yorum:

  1. Her ne biriktirmişse bizim suçumuz yoktu. evet haklısın yoktu. o sadece evlenirken kurduğu hayalleri ile gerçeğin örtüşmemesi ikilemi arasına sıkışmıştı. bazı insanlar evlenmek, çoluk çocuk sahibi olmak ama bekar bir insan gibi yaşamak isterler. hayatta şunu öğrendim: hem ... hem de...prensibi değil ya ..ya da .... prensibi işliyor. yani anlayacağın hem evli barklı hemde bekar olamazsın. bu sadece şimarıklık.

    YanıtlaSil
  2. Biz olgusu ben olgusuna dönüştükçe kaçınılmaz sonuç..pompalanan da bu..

    YanıtlaSil
  3. guguk kuşu:

    hem yaşansal hemde gözlem dolu bir yazı bu. Kimilerinde senin dediğin muhtemelen geçerlidir. Kimilerinde de belki daha farklıdır bnun sebepleri ve neticeleri..

    Teşekkürler

    YanıtlaSil
  4. Dayatılanla yaşamak:

    Her ne olursa olsun böyle hikayelerde "harcananlara" acırım ben.. birilerinin ben deyişi biz kelimesinde öylece masumane bekleyen birilerinin kanına girmektir kimi zaman...

    YanıtlaSil
  5. Zaten "biz,i , ben" e dönüştürdüğü anda kendi dünyasını kurmuş oluyor kimse....
    Bende arada farkında olunmadan harcanan kimselere daha çok yanıyorum..

    YanıtlaSil
  6. Ne kadar tanıdık geldi yazdıkların, ufak tefek farklarla

    YanıtlaSil
  7. zeynep:

    Öyleymiş maalesef...

    YanıtlaSil
  8. olmadı baştan:

    Bir aşağı iki yukarı bütün mutsuz ailelere uyar bu şablon...

    Uymasa daha iyi ya! neyse artık...

    YanıtlaSil
  9. sanki bi ergenden bahsediliyormuş hissine kapıldım :)

    YanıtlaSil
  10. men de boor:

    Bir ergenden bir anneden bir babadan bir aileden ve herbirinden biraz aynı zamanda fazlaca bahsediyorum...

    YanıtlaSil
  11. Kısaca:ilişki diyoruz adına bir de en sonunda...

    YanıtlaSil
  12. ecehan:

    Ben kısa anlatamıyorum sizler gibi...

    Bu blogta her şey uzun anlatılır:)

    YanıtlaSil
  13. Sebebi ne olursa olsun sonucu üzücü.Guguk kuşu gibi düşünüyorum ben de.Hem evli barklı hem de bekar olamazsın.

    YanıtlaSil
  14. pembe kekik:

    Sebep muhtelifte olsa sonuç üzücü maalesef::(

    YanıtlaSil
  15. farkında olmak farkına varmak sanırım en gıcık his.

    YanıtlaSil
  16. tinker:

    Bazen en acı his..
    Bildiklerini duymak..

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)