13.03.2012

Bir Bilmecedir Yakınlık


Annemle babam küçükken de çok kavga ederlerdi. Hep aynı şeyler için değil, her şey için kavga ederlerdi. Bazen uzun sürerdi bu suskunluk günler, haftalar, aylar. Bazen de kısa…

Uzun suskunlukların ardından büyük özürler beklerdim ben hep onları izlerken. Bazen sofrada ortamı yumuşatan bir söz, bazen sıradan bir hareket yeterdi suskunlukları bozmaya. İşte o zaman çok kızardım onlara. O haftalar süren sessizlik üzerdi çünkü beni. İçimdeki yaşama sevincini azaltarak haksızlık ederdi. Baskı hissederdim üstümde ya da ne bileyim belki de sorumluluk… Sonra ufacık bir cümlede saklı barış mesajına olumlu verilen cevaplar benim günlerce süren üzüntüme değmediğini gösterirdi. Çok sinir bozucuydu. Madem kolaydı barışmalar neden haftalarca sürerdi ayrılıklar? Sevinemedim, anlamsız hengâmelerden çıkan düşüncelerimin sorularını cevaplayamazken. Sebepler varken, anlamsız barışmalar ilan edilirken ve en kötüsü de tekrarlanacağını bile bile…

Bazı sevinçlerde yarım yutkunur insan. Bilir ki bu kısa sürecek, bilir ki yarım sevinçtir o devamı gelmeyecek.

Ama unutmuyorum hiç. Bir akşam misafirliğe gitmiştik. Saat geç olmasına rağmen mesafenin çok da uzun olmaması sebebiyle yürümüştük. Güzel bir yaz akşamıydı. Şehrin merkezi pırıltılı… Büyük parktan müzik sesleri yükseliyor. Parkın içindeki akülü arabalar hala faaliyette. Maraş dondurmacısında sıra bile var caddeye doğru. Baharın coşkusu, havanın güzelliği herkesin yüzüne yansımış. Kestirme olsun diye parkın içinden bir yol seçiyoruz. Ben etrafı gözlemliyorum bir yandan. Keskin yeşillik kokusu geliyor burnuma ve uzaktan uzağa bir hanımeli… Derken bir baktım annemle babam kol kola. Mutlu bir aile oluverdik oracıkta. Herkesin morali iyi… Annemle babamı kol kola gördüm ya o parktan geçen en iyi aile ilan ettim bizi. Sevincim içime sığmadı. Arkalarından dikkatlice izlemeye devam ettim onları. Uzunca bir müddet öyle yürümeye devam ettiler. Derin bir nefes aldım ve o yol hiç bitmesin istedim.

Sorsan bir daha ne zaman öyle gördün oları, hiç derim. İşte o yüzden kimileri için sıradan bir yakın temasın bende dünyalar kadar yeri var. İşte o yüzden annenle babanı el ele görebiliyorsan kıymetini bilmelisin dostum.

Unutma ki bu kareyi ömrünce bir kere gören var göremeyen var.

Amak-ı Hayal

25 yorum:

  1. Çok şey geçti içimden.
    Ama zor ifade edebileceğim çok şey.
    Bi gün o karede annem yerine başkası oluverdi.
    Olması gereken oldu dedik ama gönlüm hiç razı olmadı o yüzden hep eski kareleri arar gözüm,gönlüm,ruhum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. O zaman bu yazıyı senin yazman lazımdı.
      Bana düşmeyecek kadar çok birikimin varmış.
      İfade etmemiş halinle bile ben çok şey anlatıyorsun bu yorumla.

      Sil
    2. çocuklar çöp adamdan resimler çizer hani anne ve baba ve çocuk elele..
      maalesef büyükler elele olmanın çocuk için anlamını unutuyorlar bencilce..
      ben de hiç görmedim.. çok da istedim görmeyi.. olmadı.. ama bir gün .. çok yıllar sonra bir gün anladım ki onlar elele dolaşmaktan utanırlarmış meğer.. birbirlerine sevgi göstermekten.. başkalarının (ki çocukları da bu sınıfa giriyor) önünde sarılmak, sevgi sözcükleri kullanmak hep ayıp gelirmiş..
      keşke öfke ve küskünlüklerini de ayıp saysalarmış..

      Sil
    3. Ne güzel demişsin "keşke öfke ve küskünlüklerini de ayıp saysalarmış.."
      Çok haklısın...

      Sil
    4. Sen çok güzel ifade etmişsin zaten.
      Geçenlerde öyle içimdekileri yazmıştım ama
      sonra kendime daha çok kızdım.
      Bendeki kelimeler yetmiyor zaten.

      Sil
    5. Bak bendekilerde yetmiyor ki yorumlar da öyle cümleler geçiyor ki benim anlattıklarım onların yanında kocaman sıfır..

      :)

      Sil
  2. "Bazı sevinçlerde yarım yutkunur insan. Bilir ki bu kısa sürecek, bilir ki yarım sevinçtir o devamı gelmeyecek." Hüzün, ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Söylemesi ayıp bende bu satırı çok beğendim yazarken:)

      Ama hüznün kadını oldum iyice ya keşke sizleri güldürebilsem:(

      Teşekkür ederim
      Sevgiler...

      Sil
  3. bu yazıya boş geçmek olmazdı.
    çok duyarlısın.
    evlilikte tartışma olmadı mı, aşk ta yok derler.
    aşk var ki, hala birbirleriyle uğraşıyorlar.
    senin gözlerinden uzak bir yer de belki anlaşıyorlardır.
    her şeyi(barışmayı) senin gözünün önünde yapma durumları olmaz.
    diyeceksin şimdi, ''baba, neden kavgayı gözüme sokuyorlar''
    o zaman da ben susarım.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bütün bunların hepsi samimiyetsizlik..
      Sevgisizlik...
      Öyle olmasaydı daha çok anlaştıklarını görürdüm aynı evde sadece kavgalara şahit olmak olmaz.
      Onlar birbirini sevseydi ben nereye saklanırsa saklansın görürdüm mutluluğu..

      Senin bunu es geçmeyeceğini biliyordum.

      Sevgiler..

      Sil
  4. Kitlendim. Duyguları, yaşananları bu kadar içtenlikle anlatabilmek çok güzel.

    Çocukların yanında kavga etmek bir marifet, sarılmak, seni seviyorum demek ayıp. Seviyorsan saklamıcaksın, söyliceksin, dokunucaksın..

    Çocuklar hissediyor, biliyorum..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Herşeye şahit oluyor onlar.
      Bazen söylüyorlar bazende içine kapanıyorlar...

      Teşekkür ederim
      Sevgiler..

      Sil
  5. 6 yaşından beri annesiyle babasını yan yana görmeyen birisi olarak, bu yazdıkların beni o kadar hüzünlendirdi ki ve taaa eskilere götürdü. Ben annemle babamı hiç yanyana hatırlamıyorum bile. Bence o gördüğün bir kaç dakikalık bir sahnenin bile çok büyük değeri var...
    Babamın yanında annem yerine başkasını görmek, anneyle babayı yanyana görememekten sonra çok daha zor bişi bence... Offf çokta bişi yazamıyorum ama hep Allahıma şöle dua ediyorum. Rabbim yaşayamadığım aile hayatını ilerde çocuklarıma yaşatma imkanı versin bana. Hep birlikte ve çok mutlu bir aile nasip etsin bana... Cümlemize inşallah...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Güçlü bir annen var senin bu çok çok önemli bişey.
      Adına üzüldüm:(
      dediğim gibi;
      "bu kareyi ömrünce bir kere gören var göremeyen var"
      Umarım sana bunları hatırlattığım için bana kızmıyorsundur.

      Sevgiler..

      Sil
  6. Senin yazılarını okumak beni çok keyflendiriyor. Bu yazında çok güzeldi. Suskunlukların ardından gelen seslerin hep iyi olmasını temenni ettik.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim canım benim.
      Okumanda beni çok mutlu ediyor.
      Seni burda görmek çok güzel.
      Temenni yarım yutkunuşların baş harfi gibidir.İlk heceye bile hiç tamamlanamayan..

      Sevgiler..

      Sil
  7. benim küçüklüğümden bir kesit ;
    kavgayı dumamak için kapı arkasına saklanıp kulaklarımı tıkardım sanki o zamn hiç birşeyi duymatacaktım ve bilmeyecektim:(
    Umarım oğlum geçmişi bizimle ilgili anıları hep gülümsetir onu.
    güzel yazıydı ama çok hüzünlendim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sizin elinizde.
      Onun küçük kulaklarını ne kadar önemsiyorsanız o kadar sesinizi yükseltin:)

      Hüzünlendirdim seni kusura bakma:(

      Sil
  8. Anlaşılan o ki çocukların yanında asla tartışmamak lazım.Çok hüzünlendim bu yazıyı okuyunca.İncir çekirdeğini doldurmayan tartışmalar için çocukların psikolojisini bozmak:(

    YanıtlaSil
  9. çok güzel bir yazı yüreğine sağlık

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)