10.04.2012

Gönüllülük Esası


Bazı insanların en tamamlayıcı (en belirgin) özelliğidir yardımcı olmak. Öyle ki sormasan da bunu kendine görev edinmiştir. Yardım etmek bazılarımız için sormaya gerek bile duyulmadan fedakârlık örneği teşkil etmeninin esaslıca görünen yüzüdür. Bende onlardan biriyim. Bildiğimi hiç esirgemem ama onunda daha ilerisi sorulmadan da söylediğim olur sırf paylaşmak adına. Bu iyi midir bilinmez çünkü bazısı bunun kıymetini hiç bilmez. Hatta ve hatta içten içe antipati bile duymaya başlar ki ben bile sormadıklarımı enjekte etmeye çalışanlara niyetleri iyi bile olsa bazen bu sevimsizliği hissederim.

Ben maalesef öyle biriyim. Vermeyi seven, yararlı olduğunu düşündüğüm şeyleri kimselerden esirgemeyen. Bunun aşırısı ne kadar sevimsiz görünebiliyorsa azı da gerçekten çok can sıkıcı. Bunun en bariz örneklerinden biri yol sorduğun insanların bilse dahi bilmiyorum deyişidir. Ya da sırf cinslik olsun diye yanlış tarif verenler de yok değil. Madem tam hatırlamıyorsun hatırladığın yere kadar yönlendir gerisini başkasına sor de, değil mi?

Bu konunun çıkış noktası bu hafta sonu geçirdiğim iki günlük sınavlar. Sınavın olduğu okulları bulmak için gösterdiğim çabaya katkıda bulunan güzel insanların bana olan tavırlarına değineceğim biraz. Çünkü onlar bu vurguyu gerçekten hak ediyorlar.

Doğma büyüme İstanbullu değilim ben. Bu yüzden hala bilmediğim çok yer var. Ezber üstünden ana hatlarıyla biliyorum çoğu semtleri bu yüzden sokaklara girdikçe yabancılaşıyorum bulunduğum semtlere. Bunun önemli bir katkısı oldu bana çünkü artık herkese rahatlıkla yol sorabiliyorum. Bu kimileri için büyük sıkıntıdır. Çekinirler, anlamayınca tekrar soramazlar bu yüzden yol kimileri için gerçekten işkencedir. Bense bunu fazlasıyla yendim.

Sınav yerlerini birçok insana sordum ama iki kişi öyle harika davrandı ki çok mutlu oldum. Durakta bir ablaya şu cadden hangi araba geçer diye sordum. Elimdeki kâğıdı aldı bütün duraktakilere sordu oraya yakın yerleri de yazmıştım kâğıda onları da teker teker sordu. Kimse bilmeyince şu gelen minibüse soralım bakalım bir de kızım dedi. Sordum oraya gidebileceğin bir yerde indiririm sen oradan tekrar sorarsın dedi. Ben minibüse bindim ablanın gözü hala bende. El işareti yaptım kapıdan teşekkür ettim tamam hallettim dedim. Çok sevindim kızım dedi. Belki biraz abartı bir ilgiydi ama çok samimiydi. Öyle candan davrandı ki kendini unuttu, o durakta neden olduğunu unuttu belki benim yüzümden otobüsünü kaçırmış bile olabilir.

Minibüsten indiğimde bir esnafa sordum bu sefer. Önce ben tam olarak nerdeyim dedim aradığın yerdesin ama okul çok sapa bir yerde dedi emin olamadığı için yandaki esnafa gitti ben elimdeki yol kâğıdını minibüsçüye verip geride almayı unutunca derdimi anlatmak bayağı uzun sürdü. Adam tam yolu öğrendikten sonra halime acıdı kesin…

Ben böyle pozitif insan görmedim. O adamda bilmediğim bir şey vardı hala etkisindeyim. Adam tarif ediyor bense sadece yüzüne bakıyorum. Böyle hoşlanmak falan değil yüzü ve davranışları resmen üstünden iyilik güzellik akıyor. Farklı bir çekim. O da çok çaba sarf etti benim için. En sade ve düzgün şekilde anlatmaya çalıştı. Ona daha sonraları muhakkak uğramalıyım bir şeyler almalıyım dükkânından diye geçirdim içimden.

Yol öyle uzak öyle yokuş ki bulunduğum noktadan oraya gitmek için bir yol alternatifim var ve o da maalesef yürümek. Bu yüzden sanırım araban var mı diye sordular o yokuşu çıkınca anladım. Ben yokuş sevmem hiç evimin caddeye bakan tarafına geçmek için hep yokuş çıkmak zorunda kalıyorum bu yüzden. Memnuniyetsiz yokuşlardan sonra kafamı kaldırdığımda gördüğüm manzara her şeye bedeldi. Bütün semti denizi görünce keyfim yerine geldi bu seferde gitmek istemedim.

O günün iki kurtarıcısına bu kadar çok çaba sarf ettikleri için teşekkür etmek istiyorum. Biliyorum ki onlarda sıkışınca bu iyilik karşılarına çıkacak. 

12 yorum:

  1. Yardım etmeye gönüllü insanları seviyorum ben çünkü kendiliğimden kolay kolay bişey soramam tanımadığım insanlara.
    Hafta sonu bende sınava giderken toplu taşıma aracında sanki seferberlik ilan edilmiş gibiydi herkes birbirine yardımcı oluyordu. Mesela en öndekiler konuşuyor bu bölüm nerde diye şöför bilmiyor en arkadan biri sesleniyor şurda diye çok hoştu.
    Ama her zaman aynı tarz insanlarla karşılaşılmıyor.

    Özlemişim buraları :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. toplu bir seferberlik istanbulda beklenmedik bir hareket alışkın değiliz bu yüzden gerçekten çok güzel bunları görebilmek:)

      Sil
  2. Neymiş efendim :) Bir navigasyon cihazı da bu sorunu anında çözermiş..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. katılıyorum sana:)
      bende içimden bunu geçirip durdum:))

      Sil
    2. Allah ın sevgili kuluymuşsun ki karşına güzel yürekli insanlar çıkarmış.
      Ne yapmalı şükredip dualarında o yardımsever kimselere de yer vermeli;)

      Asahharaya katılıyorum aslında lazım bana da:)

      Sil
    3. seviyo zaten beni biliyorum hissediyorum:)
      Evet haklısın:)

      Kim bilir kaç liradır o ya ben alamam daha önemli şeyler var
      şimdilik abilerle ablalarla idare etmem lazım:)

      Sil
    4. paramıs olunca alırız zeynebim:)

      Sil
  3. istanbulda okul bulmak zor iş, koca şehir.neyse ki yardımsever insanlar var ve yol tarif etmesini biliyorlar. bir keresinnde nerdeyse sınavı kaçırıyordum, o yüzden bir gün öncesinden mutlaka gidip görmek lazım okulu. kimisi de yol tarifi konusunda beceriksizdir ben gibi :) asla yol tarif etmem eğer çok basit bir yerde değilse. çünkü biliyorum kendimi, benim tarifimle gideceği yeri sittin senede bulamaz. kendime küfür ettirmeye hiç niyetim yok :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hahahahaa boor bende öyleyim ya kolay yer değilse pek tarif edemem.
      büyük şehirde gerçekten zor ama zevkli bişey ah bi de o yokuşlar olmasa:)

      Sil
  4. Şanslıymışsın sınavı kaçırmamışsın:)

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)