2.05.2014

Son Günüm

Son günümü besliyorum bugün. Ellerinden akan şefkatin son damlasını üstüme sürüyorum. Nasıl yaparım nasıl yaparız nasıl olacak bilemiyorum. Dahası olan öncesi olan ama geleceğine acizlik bulaşmış aşkın, aciz kalanıyım ben. Ben demek senden ayrılmanın en net ifadesi midir? Sensizlik denen şeyde, benim bulaştırdığım bir is ile yaşamak düşecek payına, payımıza… Yıkadıkça daha çok bulaşacak. Acıkacaksın kokusu burnuna geldikçe ve anlayacaksın, anlayacağım belki de bu açlık tohumu zamanın alışkanlıkları.


Ellerinden düşen son şefkat damlasını sürünüyorum üstüme. Sürdükçe içim ürperiyor. Isınırken donuyorum, donarken alev alev usul usul yanıyorum. Elimdekilerle ellerindekilere istemeden veda ediyorum. Senin dünyanın tarlaları fesat hasat etti. Arıları peteklere zehir inşa etti. Eğer kalırsan ben kalamam. Eğer gidersen ben gelemem. Bu yolun sonunda ne elveda ne de yeni başlangıçlar yok. Ama artık biz de yok. Artık biz de yok…

Sözde Yazar


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Paylaşmak Güzeldir ;)