27.07.2014

Affet Çaresizliğimi

Güneşin öldürücü sıcaklığını tadıyorum yine bugün. Alnımın üstünden boncuk boncuk tuzlu su akıyor. Tadına bakabildiğim her sıcağın akabinde seni anıyorum. Bir kaldırım taşına başını koyuşunu hissediyorum. Karnındaki amansız sancıların sancısında kıvranıyorum. Eline renkli bir tebeşir alsan dünyaları kandırırsın be çocuk. Senin gülüşün ümit olur, inanç olur, kıvılcım olur ancak…

Senin tırnak diplerin eğlenceden kararmadıkça ben nasıl mutlu olurum… Canın sıkıldı diye sokaklarda olmadıkça ben nasıl huzurla evimde otururum… Çok ağladın be çocuk. Sesin buralara kadar öyle derinden öyle üzüntülü geldi ki. Senin ağlayan gözlerinde iz yapan tuzlu suda yanıyorum cayır cayır. Tutamıyorum ellerinden… Şehrine düşerken alevli gölgeler uzatamıyorum elimi. Küçücük ellerinden kavrayamıyorum. Ama bil ki ben seni ve senin topraklarındakileri tüm kalbimle seviyorum.

Keşke bu kadar çabuk öğrenmeseydin o rengi. Boya kalemlerinde kalsaydı kırmızı. Ölümlere bu kadar yakın şahit olmasaydın keşke. Önüne düşmeseydi hiçbir oyun arkadaşın. En sevdiğin oyuncağından bu kadar uzak uyumak zorunda kalmasaydın. Ah benim küçük masum çocuğum. Şimdi ne desem sana faydası yok. Ne yazsam boş… Beni Affet…
Allah’ın adaleti seni korusun.
Dualar seni korusun…

Senin rüyalarını tahmin edemiyorum. Senin ölüm acısını o küçük yüreğinde nasıl taşıdığını hissetmeye çalışıyorum, başaramıyorum. Senin kadar acıkmadım ki ben hiç. Üstümde buluttan başka gölge görmedim ki ben hiç. Seni anlamak istiyorum, yaşamadığım şeylerin hissinde boğuluyorum. Sonra dönüp kendime peki o nasıl dayanıyor diyorum. Ben senin acını senin kadar hissetmeyi başaramadım. Ne vakit aklıma gelsen yüreğime derin bir kaybetmişlik sancısı yayılır. Ne vakit haberlerde güzel gözlü bir çocuk görsem benim olsun isterim. Ne hissedersem hissedeyim yaşamadım bilemem ben seni. Daha annemi kaybetmedim ben. Kardeşlerimde ölmedi mesela.  Daha tek bir ceset görmemiş bir insan olarak anlayabilmem mümkünse seni bende sendenim be çocuk. Acımız ortak. Gönlümüzde aynı çaresiz esinti…

Affet beni…


Sözde Yazar

1 yorum:

  1. iki karanfil vardı, burcu burcu kokan... Solmamak için dirense de zamana yenik düştüler. Yalnızca külleri kaldı şimdi...Rüzgara inat yeniden dirilemiyorlar bile..

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)