27.08.2014

Kocaman Bir Hiç

Hiçlik denizinin dalgalarında bütün akıntılarım. Ruhumun al aşağı eden alaboraların da anlamsız bir hüzün içindeyim. İçimde bir yerlerde yine elinden en sevdiği oyuncağı alınmış bir mahzunluğun yansımaları. Ve kavgası hiç bitmeyen dinginliğinde, öylesine yorgun ve yıpranmış benliğim. Ve en önemli soruyu soruyorum kendime: Ben kimim? Ve daha zoruyla geri dönüyor sorular sorularla: Sen kimsin?

Neydi ki seni, beni, onu öylece birbirinden keskin çizgilerle aynı ortamlarda bile ayırmayı başaran? Ben esasında kimdim? Hangi soruların cevabı olarak, kimlerin karşısına nasıl çıktım? Neydi insanları böylesine büyük beni ise küçücük yapan…

Bulamadım… Ve bu yüzdendir ki içimdeki hüznü aşamadım. Tebessümlerimin kıvrımlarında gölgeli bir mahzunluk beliriyor her seferinde. Gözlerimi, makyajım bozulmaya ramak kala siliyorum her seferinde. Ve hep aynı sohbetlerin yüzeyselliğinde kalıyor suskunluğum. İçimden binlerce soru geçiyor…


~Sözde Yazar~

2 yorum:

  1. ah ben biliyorum böyle halleri, keşke elimden bir şey gelse

    YanıtlaSil
  2. Kim için? Senin için mi? Benim için mi? Bizler için mi? Bence bazen toprak gibi olmak en iyisi.
    kocaman sevgiler..

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)