17.09.2014

Ama yine de...

Ve tekrar tek vücut olmayı başardığında anlıyorsun dirilmekten gelen yenilenme hissini… Neye batmış nereden çıkmış olursan ol... Daha önce dizlerinin üstünde süründün, sürtündün, debelendin… Boyundan büyük yükleri yarı taşıdın yarı altında kaldın, artık mühim değil. Hem de hiç değil. Sen sen olmak için yine kalktın ya yine buradayım dedin ya tüm cesaretinle… İşte küllerinin içinden birikir de bir filiz gibi kalkarsın yine ve yeniden. Çünkü dibi görenlerin korkusu olmaz düzlükten. Rampanın, şarampolün en babasını görene aynı şeyi yaşama ihtimali bile artık zor gelmez.

Kim, niye korksun senden ey hayat! Senin kanın ne kadar zehirleyebilir bir insanı? Senin havan kimi boğmuş şimdiye dek. Senin toprağın ölmeden önce ölür gibi yapan kimi yutmuş… Başlangıçların, yaşattıkların, hayal kırıklıkların, gidenler, ümitle beklenenler, çaresizlikler ve bir gün asla dediklerinin bir bir önüne serilişi…

Asla vazgeçme! İnsanoğlu sıfırdan başlamaya niyet etsin bir kere. Bir kere tutunmadan kalkmayı öğrensin. Ve tadını unutma  rüzgar dolu tepelerin, simit kokusunun, yolu yokuşa bakan mahalle aralarının. Bir umut yeşerince içinde kim tutabilir seni. Kim çekebilir yerin dibine… Ayağına kim çelme takabilir…

Koşulsuz sevginin, koşulsuz mutluluğun hazzını yaşa… Hala içinde sevme hissi kaldıysa kalk ve bitene kadar yeniden yaşa…


~Sözde Yazar~

2 yorum:

  1. İşte tüm mesele o umut, tüm mesele çelmeler takan hayat karşısında dimdik durabilme cesareti, tüm mesele düştükten sonra ayağa kalkabilme kuvveti.. Bu arada böyle uzun aralar vermeyin ya :)) bıraktınız sanıp üzülüyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Peki, daha sık yazmaya calışıcam:)

      Sevgiler...

      Sil

Paylaşmak Güzeldir ;)