28.11.2016

Her Daim...

Sek sek taşlarından kurşun kaleme geçtiğim günlerden birinde  kıvırcık saçlı  bir kadınla tanıştım.. Tahmin edersiniz ki o bir öğretmendi. Geldiği ilk gün yazın bakalım dedi; Ben Gonca Ayma... Öğretmenimin soyadını margarin markasıyla karıştırıp  bir sayfa Gonca Aymar  yazmıştım... R' leri silme telaşem, sayfaların silmekten yırtılmaya ramak kalışı ah ah ne günlerdi...

Öğle araları sıraya girip hepimiz öğretmenimize sarılıp öyle çıkardık sınıftan. Güzel günlerdi ve tabiki tatlı silgi kokardı bu hatıralar...

Başka öğretmenlerde oldu tabi, mesela 3. Sınıfımın  kabusu  Neriman öğretmen. Sürekli döven gölgesinden bile korktuğumuz  kadın. Beni zor ve mahcup hallere düşüren kadın... Eğitim hayatımın içine eden mahluk. Bazı insanlar asla öğretmen olamayak ve hiç iyi anılmayacak... 

Birinci sınıftan itibaren beni gördüğü yerde yakayıp seven bana çocuğuymuşum gibi şefkatle bakan Nevzat hocam.... İnsan sevgiyi ve ilgiyi asla unutmuyor... Güzel insanların bu kalpte kocaman bir yeri var...

Bazıları bu ilklerin tatlığından daha özel ve naif. Onları değil anlatmak  hatırlarken bile saygı ve sevgi duyuyorum. Öğretmenden arkadaş  olur mu? Ben sevdiğim hocalarımla hep arkadaş oldum. Zaman bizi ayırana dek hep görüştük. Birbirimizi dinledik, değer kattık...

Yazamadığım hocalarım  var burada çünkü bu satırdan sonrası  hangi cümlelerle bağlanır bilemiyorum...

~S'özde Yazar~

1 yorum:

  1. Keşke o öğretmenleriniz de yazdıklarınızı okuyup "öğrenci gözüyle" kendilerini değerlendirselerdi.
    O silgi kokan hatıralar çokça yazılmalı.

    YanıtlaSil

Paylaşmak Güzeldir ;)